Exportgegevens Malediven: $162,06 miljoen in 2023, een stijging van 2,31%

De Thaise conservenfabrieken absorberen meer dan de helft van de Maldivische export

De Malediven exporteerden in 2023 voor 162,06 miljoen dollar aan goederen, een stijging van 2,31% ten opzichte van de 158,40 miljoen dollar in 2022. Vis en schaaldieren voerden elke exportcategorie met een ruime marge aan. Ze waren $ 114,35 miljoen waard, of 70,56% van het totaal. Vlees, vis en andere ongewervelde waterpreparaten, grotendeels dezelfde vangst in een meer verwerkte vorm, voegden nog eens 23,86% ($38,67 miljoen) toe. Samen zijn deze twee categorieën zeevruchten verantwoordelijk voor bijna alles wat het land in het buitenland verkoopt. IJzer en staal bleven achter met 2,12% ($3,43 miljoen), en residuen uit de voedingsindustrie voegden 2,11% ($3,42 miljoen) toe. Niets anders kraakte zelfs maar 1% van het totaal. Deze kleinere categorieën lijken meer op wederuitvoer en scheepsbevoorradingsactiviteiten dan op een industriële basis die los staat van de visserij, aangezien de Malediven nooit een eigen zware industrie hebben ontwikkeld.

Alleen Thailand kocht 53,91% van dat totaal, ter waarde van 87,36 miljoen dollar. Veel van wat de Maldivische wateren verlaat, reist naar Thailand als bevroren gestreepte tonijn en geelvintonijn, en niet als eindproduct. Thaise conservenfabrieken hebben simpelweg veel meer verwerkingscapaciteit dan fabrieken op de Malediven zelf. Sommige verwerkers op de Maldiven verzetten zich tegen dat patroon. Een binnenlandse conservenfabriek zegt dat het haar doel is om de hoeveelheid Maldivische tonijn die wordt verkocht als grondstof voor waardetoevoeging in overzeese fabrieken te beperken, en in plaats daarvan MSC-gecertificeerde gestreepte tonijn aan de bron in te blikken. Dat soort capaciteit thuis opbouwen is echter niet eenvoudig. Er is kapitaal en geschoolde arbeid voor nodig. Het vereist ook een binnenlandse markt die veel kleiner is dan wat Thaise planten al bedienen. Dat is een van de redenen waarom rauwe tonijn naar het buitenland blijft verhuizen, ook al verzetten sommige verwerkers zich tegen dit patroon. De spanning tussen het exporteren van goedkope rauwe vis en het binnenhalen van meer waarde in eigen land zal waarschijnlijk jarenlang de vishandel van het land bepalen. Voorlopig blijft Thailand met ruime marge de grootste afnemer.

Duurzame visserij opent de deuren van Europa, tarieven houden ze half gesloten

Verenigd Koninkrijk staat op de tweede plaats onder de exportbestemmingen met 13,74% ($22,27 miljoen). Duitsland werd derde met 7,84% ($12,70 miljoen). Samen met Thailand vertegenwoordigden deze drie markten 75,49% van de totale exportwaarde. Frankrijk voegde 3,42% ($5,55 miljoen) toe, en India droeg 3,16% ($5,11 miljoen) bij. Bangladesh nam 2,03% ($3,29 miljoen) in beslag, Italië voegde 1,85% ($3,00 miljoen) toe en Vietnam droeg 1,83% ($2,97 miljoen) bij. Japan en Verenigde Staten completeerden de top tien met 1,38% ($2,23 miljoen) en 1,29% ($2,09 miljoen).

De Malediven hebben hun Europese markt opgebouwd met hengeltonijn, een methode die één vis tegelijk vangt en de bijvangstproblemen die gepaard gaan met industriële netten vermijdt. De visserij behaalde in 2012 de Marine Stewardship Council-certificering en de Malediven exporteren nu jaarlijks meer dan 50.000 ton gecertificeerde skipjack, voornamelijk naar Europa en Noord-Amerika. Dankzij deze certificering valt de Maldivische tonijn op in de Europese schappen. Het heeft de markttoegang er echter niet gemakkelijker op gemaakt. De Malediven hebben in 2011 de belastingvrije toegang tot de EU verloren, en zowel de EU als het Verenigd Koninkrijk hanteren nu tarieven van 22 tot 24% op tonijn uit de Maldiven, ondanks de visserijmethode met lage bijvangst. Kopers in ontwikkelde markten geven steeds meer de voorkeur aan traceerbare visproducten met een lage impact. Een visserij die voor de gehele vangst gecertificeerd is, heeft een marketingvoordeel dat grotere, industrieel gevangen concurrenten niet gemakkelijk kunnen kopiëren. De Britse en Duitse aandelen weerspiegelen een relatie die gebaseerd is op productkwaliteit, een relatie die blijft bestaan, zelfs met tarieflasten die de meeste concurrerende leveranciers niet dragen.

Een schokkerige vijf jaar zonder duidelijke richting

De exportwaarden hebben zich de afgelopen vijf jaar binnen een smalle bandbreedte ontwikkeld, in plaats van gestaag in één richting te bewegen. Het totaal bedroeg 158,02 miljoen dollar in 2019, steeg tot 162,81 miljoen dollar in 2020 en daalde vervolgens tot 151,29 miljoen dollar in 2021. Het herstelde zich tot 158,40 miljoen dollar in 2022 en 162,06 miljoen dollar in 2023. De dip van 2021 en het herstel sindsdien volgen het soort ontwrichting dat een van de visserij afhankelijke economie ervaart als het gaat om de vangstvolumes van mondiale vis-, schaal- en schelpdierproducten. verschuiving van de vraag. De Malediven hebben weinig anders om op terug te vallen als de tonijnexport afneemt. Geen van de afgelopen vijf jaar heeft tot een echte bloei of crisis geleid. Het totaal schommelde in plaats daarvan binnen een smalle band en was van boven naar beneden ongeveer $ 11 miljoen waard. Dat patroon lijkt meer op een volwassen visserij met beperkte capaciteit dan op een visserij die nog steeds opschaalt.

Eén land koopt meer dan de helft van alles wat de Malediven in het buitenland verkopen. Eén soortgroep levert bijna de hele rest. Dat betekent dat de exportprestaties van het land de Thaise vraag naar rauwe tonijn en de gezondheid van de gestreepte tonijnbestanden nauwer zullen blijven volgen dan welke bredere economische trend dan ook. Deze concentratie werkt aan twee kanten. Het geeft de Malediven een eenvoudig, goed begrepen handelsverhaal. Maar het betekent ook dat een vertraging van de Thaise vraag naar conserven, of een zwak visseizoen, vrijwel onmiddellijk in het totaal zou opduiken. Geen enkele andere exportcategorie is groot genoeg om een dergelijke klap te verzachten. Handelsonderhandelaars kunnen in de loop van de tijd de EU- en Britse tarieven afschaffen. De omvang van de vangst zelf, en niet de markttoegang, bepaalt uiteindelijk hoeveel het land jaarlijks in het buitenland kan verkopen.