Dane dotyczące handlu importowego z Francji: 803,97 mld dolarów w 2023 r., spadek o 4,27%

Energia jądrowa nie wymazuje francuskich rachunków za paliwa kopalne

Francja wytwarza około dwóch trzecich swojej energii elektrycznej z energii jądrowej, co stanowi jeden z najwyższych wskaźników wśród wszystkich krajów na świecie. Wydobycie energii jądrowej osiągnęło w zeszłym roku około 362 terawatogodzin, co stanowi 67% całkowitej produkcji energii elektrycznej. Jednak to samo źródło zauważa, że Francja w dalszym ciągu importuje większość swoich paliw kopalnych i znacznie zdywersyfikowała swoje geograficzne źródła zaopatrzenia, stając się największym importerem LNG w Unii Europejskiej. Ta rozbieżność między niezależnością od energii elektrycznej a zależnością od paliwa znajduje się bezpośrednio na szczycie francuskiej listy towarów importowanych. W 2023 r. we wszystkich kategoriach dominują paliwa mineralne, których wartość wyniosła 116,25 miliarda dolarów, czyli 14,46% całości. Energia jądrowa pokrywa całą sieć elektroenergetyczną, ale niewiele ma wspólnego z paliwem transportowym, surowcami petrochemicznymi czy gazem ziemnym wciąż spalanym na potrzeby ogrzewania i przemysłu, zatem rachunek za import paliwa utrzymuje się niezależnie od tego, w jaki sposób kraj wytwarza energię elektryczną.

Maszyny i urządzenia mechaniczne znalazły się na drugim miejscu z udziałem 11,37% (91,42 miliarda dolarów), a tuż za nimi plasowały się pojazdy z udziałem 10,99% (88,34 miliarda dolarów). Całkowita liczba pojazdów pozostaje tuż za maszynami, mimo że Francja ma swoich głównych producentów samochodów. Transgraniczne pozyskiwanie części i wyspecjalizowane modele zagraniczne liczą się jako import obok wszystkiego, co jest montowane w kraju, co jest zjawiskiem powszechnym w gospodarkach rozwiniętych z głęboko zintegrowanym regionalnym przemysłem samochodowym. Maszyny elektryczne dodały 8,80% (70,71 miliarda dolarów), zajmując czołową czwórkę zdominowaną przez energetykę i przemysł ciężki.

Produkty farmaceutyczne stanowiły 4,55% (36,61 miliarda dolarów), a kategoria ta plasuje się znacznie poniżej całkowitego eksportu produktów farmaceutycznych Francji, co odzwierciedla, jak duża część krajowego handlu narkotykami przepływa w obu kierunkach, a nie w jednym. Tworzywa sztuczne dodały 3,52% (28,26 miliarda dolarów), a instrumenty optyczne, fotograficzne i medyczne - 2,94% (23,67 miliarda dolarów). Kamienie szlachetne, metale i biżuteria dodały 1,85% (14,88 miliarda dolarów), chemikalia organiczne – 1,83% (14,67 miliarda dolarów), a artykuły z żelaza i stali zamknęły pierwszą dziesiątkę z udziałem 1,80% (14,46 miliarda dolarów). Poza paliwem, maszynami i pojazdami żadna kategoria na tej liście nie wyróżnia się jako niezwykle duża w porównaniu z resztą.

Chińska elektronika konkuruje z tradycyjnymi europejskimi dostawcami

Niemcy dostarczył 12,43% francuskiego importu o wartości 99,97 miliardów dolarów, co stanowi największe pojedyncze źródło. Tuż za nim plasował się Chiny z wynikiem 9,88% (79,40 miliarda dolarów). Eksport Chin do Francji obejmuje sprzęt elektryczny i elektroniczny o wartości 9,08 miliarda dolarów oraz maszyny o wartości 6,97 miliarda dolarów. Razem te dwie kategorie stanowią największą część towarów dostarczanych przez Chiny do tego kraju, a skład ten bardziej przypomina dostawcę elektroniki użytkowej niż tradycyjnego surowca. W połączeniu z Niemcami ci dwaj dostawcy stanowili prawie jedną czwartą całego importu Francji w 2023 r., co stanowi niezwykle dużą część, jak na jednego partnera spoza Europy.

Belgia uplasował się na trzecim miejscu z wynikiem 8,35% (67,12 miliarda dolarów), zamykając pierwszą trójkę, która łącznie stanowiła 30,66% całkowitej wartości importu. Włochy dodał 7,27% (58,45 miliarda dolarów), a Stany Zjednoczone wniósł 7,11% (57,15 miliarda dolarów). Hiszpania wziął 6,93% (55,70 miliarda dolarów), a Holandia dodał 4,50% (36,22 miliarda dolarów). Wielka Brytania wniósł 3,57% (28,69 miliarda dolarów), Szwajcaria miał 2,43% (19,57 miliarda dolarów), a Polska zamknął pierwszą dziesiątkę z 2,25% (18,11 miliarda dolarów). Każdy dostawca spoza pierwszej trójki ma udział poniżej 8% całości, co oznacza dość stopniowe zmniejszanie się listy, a nie gwałtowny spadek po liderach.

Łagodniejsze wycofywanie się ze szczytu kryzysu energetycznego

Całkowity import Francji gwałtownie wzrósł w obliczu szoku energetycznego w 2022 r., po czym osłabł. W 2019 r. wyniósł 643,21 mld dolarów, a następnie spadł do 584,47 mld dolarów w 2020 r., gdy pandemia zakłóciła handel światowy. Wraz z ożywieniem popytu wzrosła do 724,48 mld dolarów w 2021 r., a następnie w 2022 r. wzrosła jeszcze bardziej do 839,86 mld dolarów. Wartość za 2022 r. oznacza szczyt w tym pięcioletnim oknie, roku ukształtowanym przez walkę o zastępcze dostawy energii po inwazji Rosji na Ukrainę, która wywróciła europejskie rynki gazu do góry nogami.

Suma 803,97 miliardów dolarów w 2023 r., czyli spadek o 4,27% w stosunku do tej wartości szczytowej, oznacza znacznie łagodniejszy odwrót niż dwucyfrowe spadki obserwowane w krajach, których rachunki za import były w większym stopniu powiązane z jednym źródłem energii. Zdywersyfikowane źródła paliw kopalnych we Francji prawdopodobnie złagodziły ten spadek. Podobnie było z koszykiem energii elektrycznej o dużym obciążeniu energią jądrową, który ograniczał część całkowitego zapotrzebowania kraju na energię kiedykolwiek narażoną na te same wahania cen gazu, które mocniej uderzały w mniej zróżnicowane gospodarki. To, czy całkowity import będzie nadal spadał w stronę trajektorii sprzed kryzysu, czy też ustabilizuje się na nowym poziomie bliżej szczytu w 2022 r., powie tyle samo o tym, jak całkowicie unormowały się europejskie rynki energii, co o samym popycie we Francji.