Dane importowe z Luksemburga: 26,09 mld dolarów w 2023 r., spadek o 2,09%

Tanie podatki paliwowe kształtują to, co kupuje Luksemburg

W 2023 r. Luksemburg zaimportował towary o wartości 26,09 mld dolarów, co oznacza spadek o 2,09% w porównaniu z 26,64 mld dolarów w 2022 r. We wszystkich kategoriach importu znalazły się pojazdy z udziałem 15,61% całości, o wartości 4,07 mld dolarów, a paliwa mineralne zajęły drugie miejsce z udziałem 12,80% (3,34 mld dolarów). Niższe podatki akcyzowe i podatek VAT w Luksemburgu utrzymują ceny paliw na niższym poziomie niż u sąsiadów, a w kraju znajduje się największa na świecie stacja paliw, która w pracowite dni obsługuje do 25 000 pojazdów i sprzedaje około 260 milionów litrów paliwa rocznie. Osoby dojeżdżające do pracy transgranicznie z Francji, Belgii i Niemiec rutynowo tankują w Luksemburgu w drodze do i z pracy, co powoduje, że wielkość importu paliwa do tego kraju znacznie przekracza to, co w przeciwnym razie zużyłaby niewielka populacja tego kraju. Kategoria pojazdów wykazuje powiązany wzorzec. Niższe podatki rejestracyjne i inne zachęty do zakupu sprawiają, że nowe samochody są tańsze w zakupie w Luksemburgu niż w kilku sąsiednich krajach, co przyciąga nabywców mieszkających tuż za granicą i zwiększa wielkość importu znacznie przekraczającą potrzeby ludności zamieszkującej ten kraj.

Maszyny przyczyniły się do wzrostu o 7,98% (2,08 miliarda dolarów), a maszyny elektryczne – o 6,16% (1,61 miliarda dolarów). Dostawy tworzyw sztucznych stanowiły 5,24% (1,37 miliarda dolarów). Żelazo i stal stanowiły 4,56% (1,19 miliarda dolarów). W zakładach ArcelorMittal w Luksemburgu głównym surowcem jest złom, pozyskiwany głównie w promieniu 300 km i topiony w elektrycznych piecach łukowych. Jest to model produkcji, który firma przyjęła po wyczerpaniu się krajowej rudy żelaza kilkadziesiąt lat temu. Produkty farmaceutyczne dodały 2,84% (741,04 mln USD), a kauczuk i artykuły z gumy – 2,81% (731,71 mln USD), co stanowi surowiec zasilający tę samą produkcję opon, która zajmuje ważne miejsce w luksemburskim eksporcie. Artykuły z żelaza lub stali dostarczyły 2,42% (632,13 mln dolarów), a napoje, alkohole wysokoprocentowe i ocet zamknęły pierwszą dziesiątkę z udziałem 2,40% (625,55 mln dolarów). Wspólna lektura luksemburskich list importu i eksportu ukazuje spójną historię przemysłu: złom stalowy i gumowy przybywają jako surowce, są przetwarzane przez lokalne zakłady ArcelorMittal i Goodyear i ponownie opuszczane jako gotowe produkty stalowe i opony kierowane na rynki w całej Europie.

Belgia i Niemcy wspólnie dostarczają prawie połowę importu

Belgia zapewnił 24,07% luksemburskiego importu w 2023 r. o wartości 6,28 miliarda dolarów, czyli więcej niż jakiekolwiek inne źródło. Niemcy uplasował się na drugim miejscu z wynikiem 22,25% (5,80 miliarda dolarów), a Francja zajął trzecie miejsce z 10,50% (2,74 miliarda dolarów). Razem ci trzej najbliżsi sąsiedzi stanowili 56,83% całkowitej wartości importu, co stanowi jeszcze większą koncentrację niż to, co widać na luksemburskiej liście eksportów. Ta rozbieżność między koncentracją importu i eksportu ma sens, biorąc pod uwagę opisaną powyżej dynamikę pojazdów i paliwa: zakupy transgraniczne w naturalny sposób przebiegają przez te same kraje sąsiadujące, w których mieszkają i pracują sami nabywcy, wzmacniając i tak już napiętą regionalną strukturę handlu.

Przesyłki rejestrowane jako „Inna Europa, gdzie indziej” – zbiór wszystkich źródeł europejskich, dla których dane handlowe nie mogą być przypisane do żadnego kraju – wzrosły o 7,68% (2,00 miliarda dolarów). Holandia dostarczył 4,71% (1,23 miliarda dolarów), a Włochy 3,34% (871,02 miliona dolarów). Chiny dodał 3,31% (862,78 mln dolarów), a Stany Zjednoczone zapewnił 2,54% (661,85 mln dolarów). Polska wniósł 2,32% (605,04 mln dolarów), a Hiszpania zamknął pierwszą dziesiątkę z 1,82% (476,04 mln dolarów).

Import spadł drugi rok z rzędu

Całkowity import Luksemburga rósł przez większą część ostatnich pięciu lat, po czym nieznacznie spadł, podążając za wzorcem już widocznym po stronie eksportu jego handlu. W 2019 r. wyniósł 22,67 mld dolarów, w 2020 r. spadł do 20,88 mld dolarów w związku z zakłóceniem handlu przez pandemię, następnie wzrósł do 25,54 mld dolarów w 2021 r. i dalej do 26,64 mld dolarów w 2022 r., co stanowi najwyższy punkt w pięcioletnim okresie. W 2023 r. spadła do 26,09 mld dolarów, co stanowi drugi rok z rzędu, w którym odnotowano jedynie niewielkie zmiany.

Ta stabilność odzwierciedla pozycję Luksemburga jako małej, bogatej gospodarki ściśle zintegrowanej z trzema bezpośrednimi sąsiadami, a nie narażonej na niestabilne światowe rynki towarowe. Pojazdy i paliwo przemieszczają się w ramach transgranicznych zachęt podatkowych i sposobów dojazdów do pracy częściej niż w przypadku globalnych wahań cen, podczas gdy import złomu stalowego i gumy odzwierciedla stałe, bieżące potrzeby bazy produkcyjnej kraju. O ile nie nastąpi zasadnicza zmiana w regionalnej polityce podatkowej lub szok dla zakotwiczonego tam przemysłu stalowego i oponiarskiego, wygląda na to, że całkowity import Luksemburga będzie prawdopodobnie nadal rósł w małych przyrostach, a nie w gwałtownych wahaniach obserwowanych w gospodarkach eksportujących paliwa. Nawet kategorie paliw i pojazdów, niezwykłe jak na tak mały kraj, ich skala reagują głównie na decyzje dotyczące polityki podatkowej, a nie na rodzaj globalnych wstrząsów towarowych, które powodują znacznie większe wahania w gospodarkach bardziej zależnych od zasobów.