Import Cabo Verde: 1,76 miliarda dolarów w 2023 r., spadek o 0,8% w porównaniu z 2022 r.

Skąd pochodzi import z Zielonego Przylądka

W 2023 r. Cabo Verde przyniosło towary o wartości 1,76 miliarda dolarów, zasadniczo na niezmienionym poziomie w porównaniu do 1,77 miliarda dolarów odnotowanych rok wcześniej, co oznacza spadek o 0,8%. Portugalia dostarcza znacznie więcej niż jakikolwiek inny partner, co stanowi 30,4% całości o wartości 534,94 mln dolarów. Ta pojedyncza relacja jest warta więcej niż trzech kolejnych dostawców razem wziętych, co jest dziedzictwem wspólnego języka obu krajów i stuleci więzi z epoki kolonialnej, które nadal kształtują szlaki żeglugowe i relacje biznesowe na wyspach.

Drugie miejsce zajmuje Arabia Saudyjska z 11,5% importu o wartości 201,95 mln dolarów, za nim plasuje się Hiszpania z 8,3% (146,40 mln dolarów) i Holandia z prawie takim samym udziałem, również 8,3% (145,12 mln dolarów). Pierwszą piątkę zamyka Francja z udziałem 6,3% (110,03 mln dolarów). Portugalia, Arabia Saudyjska i Hiszpania, trzej najwięksi dostawcy, odpowiadają łącznie za 50,2% całego importu Republiki Zielonego Przylądka, co oznacza, że połowa zakupów tego kraju z zagranicy odbywa się poprzez zaledwie trzy relacje handlowe.

Dalej na liście Chiny zapewnił 5,5% (96,89 mln dolarów), Zjednoczone Emiraty Arabskie 4,2% (74,43 mln dolarów), a Stany Zjednoczone 4,0% (69,59 mln dolarów). Indie i Brazylia zamknęły pierwszą dziesiątkę z wynikami odpowiednio 3,0% (53,23 mln dolarów) i 2,6% (45,42 mln dolarów), oba daleko za skoncentrowaną grupą na szczycie listy. Obecność Holandii w pierwszej czwórce jest godna uwagi jak na kraj wielkości Zielonego Przylądka i prawdopodobnie odzwierciedla rolę Rotterdamu jako jednego z największych w Europie ośrodków reeksportu i przeładunku, gdzie towary wyprodukowane gdzie indziej są konsolidowane na statkach kierowanych na mniejsze rynki, takie jak archipelag Zielonego Przylądka, a nie wysyłane bezpośrednio z kraju ich produkcji.

Paliwo dominuje w tym, co Cabo Verde kupuje za granicą

Paliwa mineralne, oleje i powiązane produkty destylacji dominują w rachunku importowym Republiki Zielonego Przylądka, stanowiąc 46,7% całkowitej wartości w 2023 r. i wartej 821,58 mln dolarów. Żadna inna kategoria nie jest tak blisko: maszyny i urządzenia mechaniczne zajmują odległe drugie miejsce z udziałem 3,5% (60,92 mln dolarów), za nimi plasują się pojazdy z udziałem 3,4% (59,33 mln dolarów) oraz części samolotów i statków kosmicznych z udziałem 2,9% (50,19 mln dolarów). Skala tej zależności paliwowej nie jest zaskakująca w przypadku archipelagu środkowoatlantyckiego, który nie ma własnych szybów naftowych ani rafinerii, więc każdy litr benzyny, oleju napędowego i paliwa lotniczego zużywanego na wyspy musi przypływać tankowcami. US Urzędnicy ds. handlu zauważają, że importowane produkty naftowe stanowią około 80% całkowitego zaopatrzenia Republiki Zielonego Przylądka w energię, a większość pozostałej części pokrywają energia wiatrowa i słoneczna. Pozycja Arabii Saudyjskiej jako drugiego co do wielkości dostawcy pasuje do tego obrazu, ponieważ ładunki paliwa docierają zazwyczaj dużymi, nieregularnymi transportami tankowcami, a nie stałym strumieniem mniejszych dostaw, co może powodować gwałtowne wahania udziału pojedynczego dostawcy z roku na rok, w zależności od liczby ładunków wyładowanych w okresie sprawozdawczym.

To uzależnienie od paliwa działa w obie strony. W eksporcie Republiki Zielonego Przylądka dominuje paliwo bunkrowe odsprzedawane statkom przepływającym przez port Mindelo, historyczny przystanek tankowania na środkowym Atlantyku, co oznacza, że znaczna część paliw mineralnych napływających do kraju krąży z powrotem, a nie jest zużywana w całości we własnym zakresie. Poza energią lista importu skupia się na bezpieczeństwie żywnościowym i infrastrukturze. Zboża zajmują piąte miejsce z udziałem 2,8% (48,50 mln dolarów), co odzwierciedla zależność kraju o ograniczonych gruntach ornych od importowanych artykułów spożywczych, a produkty mleczne dodają kolejne 2,4% (41,82 mln dolarów). Maszyny elektryczne (2,6%, 46,02 mln USD), sprzęt kolejowy i tramwajowy (2,1%, 36,26 mln USD), materiały budowlane, takie jak sól, kamień i cement (2,0%, 35,27 mln USD) oraz tworzywa sztuczne (1,8%, 32,36 mln USD) zamykają dziesięć najlepszych kategorii.

Skoncentrowany łańcuch dostaw napędzany paliwem

Całkowity rachunek importowy Republiki Zielonego Przylądka zmieniał się nierównomiernie w ciągu ostatnich pięciu lat. W 2019 r. wyniósł 1,39 mld USD, w 2020 r. spadł do 1,13 mld USD, w 2021 r. ponownie wzrósł do 1,28 mld USD, a następnie gwałtownie wzrósł do 1,77 mld USD w 2022 r., po czym w 2023 r. utrzymał się na niemal niezmienionym poziomie 1,76 mld USD. Spadek w 2020 r. zbiegł się z globalnymi zakłóceniami w żegludze i handlu podczas pandemii, a następujący po nim wzrost oznacza szersze ożywienie w gospodarce. ceny paliw i towarów na całym świecie. Skok między rokiem 2021 a 2022 zbiega się w szczególności z okresem, gdy światowe ceny ropy i paliw gwałtownie wzrosły znacznie powyżej poziomów sprzed pandemii, co spowodowałoby wzrost kosztów rachunku za import dużych ilości paliw przez Republikę Zielonego Przylądka, nawet gdyby fizyczna ilość towarów przybywających do kraju pozostała mniej więcej taka sama. To, że suma ogółem na 2023 r. utrzymała się prawie na tym samym poziomie co w 2022 r., a nie spadła, sugeruje, że wyższy rachunek za import, przynajmniej na razie, utrzymuje się, a nie wykazuje jednoroczny wzrost.

Ta sama koncentracja, która kształtuje listę partnerów, w której Portugalia, Arabia Saudyjska i Hiszpania łącznie odpowiadają za połowę całego importu, a same paliwa mineralne stanowią prawie połowę wartości importu, opisuje gospodarkę z ograniczonymi możliwościami dywersyfikacji łańcucha dostaw lub koszyka energetycznego bez celowych wysiłków politycznych. Aby lepiej przyjrzeć się rozkładowi poszczególnych krajów partnerskich lub kategorii produktów z roku na rok, powyższe panele danych zawierają szczegółowe informacje na temat tych liczb.